DEMIS ROUSSOS
Zondag 25 oktober 2009 • Casino Kursaal Oostende
Terwijl buiten de koningin der badsteden in de ban was van het aankomende Halloween feest, schoof ik met de menigte mee de deuren van het Casino Kursaal door. Toegegeven, dit was voor mij de eerste keer dat ik hier een concert zou bijwonen, en de inkomhall zag er zeer verzorgd uit, opgefleurd door het levensgrote beeldhouwwerk van Marvin Gaye, die achter de piano zat.
Binnen liep de zaal voor ongeveer negentig procent vol, en her en der hoorde ik Grieks praten. Niet verwonderlijk, want Grieken zijn nu eenmaal zeer vaderlandslievend en hangen aan mekaar. Toen na een half uurtje de lichten doofden, en op het podium in het schemerdonker de winde waaide, de klok sloeg, geluidseffecten en nevel de scène opvulden, dacht ik: dit past goed bij Halloween. Maar even later weerklonken de openingsnoten van ‘Also Sprach Zarathustra’, en de muzikanten namen plaats. Ik telde twee keyboardspelers, een zwarte achtergrondzangeres, een drummer en een gitarist. Demis zelf kwam van opzij naar voren, en zette het Franstalige nummer ‘Quand je t’aime’ in. Het was een traag rocknummer, en aansluitend vertelde hij ons dit een nostalgische avond zou worden, met songs die je kende, waarvan je hield, of die je verafschuwde. En onmiddellijk volgde de monsterhit ‘Rain and Tears’ van de formatie Aphrodite’s Child. Een fluit zorgde voor de intro en outro. Daarna kwam zijn solohit ‘Forever And Ever’ eraan, maar Demis kon de hoge tonen van het lied niet meer halen. Zijn stem bleef steken, en af en toe stopte hij even met zingen, terwijl de muziek gewoon doorging. Tijdens de al even bekende hit ‘We Shall Dance’ inviteerde hij een vrouw uit het publiek op het podium, maar die ging daar niet op in. Verder ging het met een mooie symfonische rockversie van het klassieke nummer ‘Concerto d‘Aranjuez’ van Rodrigo. Voor dit nummer heb ik steeds een zwak gehad. Maar Demis ging verder met een Italiaanse lovesong, die ‘Bella Note’ heette, waarna de overbekende hit ‘Lovely Lady of Arcadia’ de zaal vulde. En die zaal, wel die stond recht, klapte in de handen, en deed volop mee. Demis had nog steeds niet verleerd hoe hij het publiek moest bespelen. De Griekse levenslust weerklonk hierin, en tijdens de opvolger ‘My Friend the Wind’ laste hij zelfs stukjes sirtaki in. Uiteraard iets wat het publiek met genoegen smaakte, en eraan meedeed. Spijtig was wel dat Demis’ stem niet toonvast meer was, en bij wijlen schor klonk. Ook ging hij er af en toe bij zitten.
En plots gingen de lichten aan en was het pauze.
Iets later opende hij het tweede deel met een coverversie van ‘A Whiter Shade of Pale’ (onze hoofdredacteur zijn lievelingsnummer), waarna nog een cover volgde, nl. ‘Let It Be Me’. Toen was het de beurt aan de rockachtige ballade ‘Santa Lucia’, waarna Demis zowaar een Italiaans klassiek stuk op zijn mouw schudde. Dit ging hem zeer goed af. Vervolgens luisterden we naar zijn miljoenenhit ‘Musique’, waarna de cover van het Franse nummer ‘Mamy Blue’ eraan kwam. Het publiek veerde recht, en op het einde zong Demis: “Everybody needs somebody”. Hij vervolgde met een Franstalig rocknummer, waarschijnlijk uit zijn nieuwste cd, waarvan ik meen dat ‘On écrit sur les murs’ de titel was. Wanneer hij toen aankondigde dat de volgende song hem zijn ganse leven bijgebleven was, wist ik dat er iets speciaals aankwam. Dat werd de wereldhit ‘Goodbye My Love, Goodbye’, waarbij hij de zaal liet meezingen. Demis had er schik in, maar op het einde van die song was hij weg. Na een kort aanhoudend applaus keerde hij weer, om ons te vertellen: “Belgium is fantastic!”. Hij sloot af met een medley van drie reeds gebrachte hits: ‘Forever And Ever/Musique/Goodbye My Love, Goodbye’. En dan was het definitief afgelopen.
Spijtig dat hij voor de bisnummers niets nieuws gekozen had, maar ik denk dat hij moe was. Demis was een zanger van wereldformaat geweest, die nu duidelijk over zijn hoogtepunt heen was. Ik had gehoopt om van hem de songs ‘It’s Five O’clock’, ‘Spring, Summer, Winter & Fall’ en ‘I Want to Live’ van Aphrodite’s Child te horen, evenals nog enkele van zijn solohits zoals: ‘My Reason’, ‘Someday Somewhere’, ‘My Only Fascination’, maar dat zat er niet meer in. Hijzelf besloot met te zeggen: “see you soon!”. Maar daar twijfelde ik ten sterkste aan…
Met dank aan:
Patrick Van de Wiele
De samenstelling van line-up werd aangevraagd, maar kon niet meegedeeld worden. Mijn excuses daarvoor.
