LEO BLOKHUIS: GRIJSGEDRAAID
Nog steeds een echt fenomeen, die Leo...
Waarom dit boekje terug onder de aandacht wordt gebracht is mij een raadsel maar ik heb daar absoluut niets op tegen. Integendeel zelfs...
In dit boekje vertelt Leo weer enkele opmerkelijke verhalen en duikt hij weer in zijn platenarchief om u, de lezer, een heldere kijk te geven op waar bepaalde muzikanten hun ‘hits’ vandaan haalden, of bij wie ze ze gingen ‘lenen’ zonder daarvoor royalty’s hoeven te betalen.
Enkele frappante voorbeelden hiervan zijn bv. ‘Black-bird’, een nummer van de Beatles (uit hun White Album) dat destijds door Crosby, Still & Nash werd gecoverd. Maar ook The Rolling Stones hadden de pretentie om alle rechten naar zich toe te trekken van The Verve’s ‘Bittersweet Symphony’ omdat deze song eigenlijk een verwaterde kopie zou zijn van hun ‘The Last Time’. Het ergste in deze zaak is dat de laatstgenoemde eigenlijk een oud Amerikaans volkslied is. Hebben zij dan daar ooit royalty’s voor betaald? Nog zo’n typerend geval is ‘Hotel California’, de grote hit van The Eagles. Volgens Jethro Tull en andere insiders zouden de Amerikanen gewoonweg Tull’s nummer ‘We Used To Know’ (uit Stand Up) als blauwdruk voor hun beroemd nummer gebruikt hebben. En als je inderdaad goed luistert, haal je daar wel ‘Hotel California’ uit. Maar zo waren er nog honderden andere voorbeelden. Of een rechtbank daar ooit een juist verdict over zal uitspreken is nog maar de vraag. Ondertussen blijven wij, de luisteraars, wel met knappe songs in ons geheugen zitten.
Leo duikt weer zijn archief in en wil ik even blijven stilstaan bij het verhaal achter de groep Badfinger, een band door de kenner de hemel in geprezen, door de leek volledig grond in geboord.
Badfinger werd destijds ontdekt door Paul McCartney die voor hen hun grote hit ‘Come And Get It’ schreef. Deze single, maar ook het knap rockende en met feilloze gitaarlicks bezette ‘Rock Of All Ages, dat ik persoonlijk stukken beter vind dan de A-kant, zijn pareltjes die terug te vinden waren op ‘The Magic Christian’-filmsoundtrack.
Maar het was deze Badfinger die ook verantwoordelijk was voor de slijmerige superhit van Harry Nillson ‘Without You’. Dit nummer werd immers door twee leden van Badfinger, Pete Ham en Tom Evans, in 1970 geschreven en de rest is geschiedenis. Maar nog dieper gaat Leo in zijn andere verhaaltjes en dat maakt het allemaal zo verdomd interessant.
Buiten de teksten krijg je weer een woestijn van knappe illustraties en foto’s, krantenknipsels, afbeeldingen van singlehoesjes en ga zo maar door die van het boek een ware belevenis maken.
Uiteraard, en hoe zou je zelf zijn, geeft Leo hier en daar een Top Tien weer zoals ‘slechte cover’, ‘beste cover’, ‘beste 10 stemmen’ en ga zo maar door; Met deze keuze ben ik het zelf niet met hem eens maar dat is dan weer persoonlijke smaak.
Ik zou zeggen: “Onderneem een reis naar een onbestaande muzikale locatie en ontdek daar allemaal nieuwe dingen.”
Als toemaatje krijgen we nog een cd met 13 knappe, fantastische nummers. Maar laat je niet misleiden door het woord ‘original’ want sommige nummers op deze cd zijn misschien wel originele uitvoerders maar dat wil daarom nog niet zeggen dat zij ook de componist achter de prachtige songs waren. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat Leo er in geslaagd is om de nu al zo oneindige grens van de populaire rockmuziek een stuk verder te verleggen...
Misschien zul je enkele van je singles al reeds grijs gedraaid hebben maar om dit boek paginaloos te maken, daar zul je toch andere kwaliteiten voor nodig hebben.
Alfons Maes *****
Uitgeverij: Anthos
2006 – 2008
Blz.: 167
Paperback
ISBN: 9789041411127
