Op de afgelopen editie van Sjock was de onbetwiste revelatie niet één van de zich in overdadig decibelgeweld manifesterende formaties op het hoofdpodium maar James Intveld. De man uit Califoirnië zette in de tent een memorabele en integere set neer waarin de geest van de fifties rondwaarde. Voor de modale muziekliefhebber is James Intveld een nobele onbekende, maar voor iemand die een beetje vertrouwd is met de rootsscène is hij geen onbekende en ook bij filmliefhebbers zal wellicht een belletje rinkelen.
James Intveld (In’t Veld) wordt 49 jaar geleden geboren In Venlo als zoon van een Indische familie maar groeide op in Compton, een voordstad van Los Angeles. Deze stad gold destijds als één van de gevaarlijkste in de VS. Later kreeg de oorspronkelijke Afrobevolking het gezelschap van Latino’s en blanke gezinnen. James jonge oortjes horen naast Elvis de muziek van Hank Williams (de oude), Lefty Frizell maar ook Dean Martin. Als tiener schuimt hij met The Rockin’ Shadows het clubcircuit van Zuid-Californië af. In deze rockabillygroep speelt bassist Pat Woodward en Intveld’s jongere broer Ricky zit aan de drumkit. De groep wordt in ‘85 ontbonden als beiden opstappen en in The Stone Canyon Band, de begeleidingsband van Rick Nelson, terechtkomen. Op de dag na Ricky’s tweeëntwintigste verjaardag slaat het noodlot toe. De DC3, die voordien aan Jerry Lee Lewis toebehoorde, stort, op weg naar een nieuwjaarsconcert in Dallas, brandend neer in de velden in de buurt van DeKalb. Nelson, zijn verloofde Helen Blair en de leden van zijn begeleidingsband waaronder James’ broer Ricky overleven de crash in Texas niet. Een tragedie die diepe sporen zal nalaten bij James. In volle cowpunkexplosie frequenteert en werkt hij in dezelfde clubs als Dwight Yoakam en Rosie Flores. Intveld hanteert niet alleen de bassnaren bij deze nieuwe countryiconen, hij schenkt Flores ook een hit met ‘Cryin’ Over You’. Dat nummer zal jaren later ook op Intveld’s solodebuut prijken. Het woord solo is hier wel toepasselijk. Intveld schrijft niet alleen alle tracks maar zorgt zowat in zijn eentje voor de instrumentatie en productie. Deze magistrale langspeler wordt in ’96 uitgeroepen tot beste countryalbum. Maar country is een te beperkte omschrijving voor dit muzikale eerbetoon aan Intveld’s broer en vriend. Dat het vijf jaar duurt voor er een opvolger komt met ‘Somewhere Down The Road’ is niet verwonderlijk. Naast zijn activiteiten als sessiemuzikant is Intveld ook als leadgitarist actief bij The Blasters die hij verlaat om zich op het acteren toe te leggen. In het verleden bekwaamde hij zich al in method acting samen met vrienden Sean Penn en de betreurde River Phoenix. Lester, frontman van The Red Devils en 13, is een andere vriend die veel te jong het tijdige voor het eeuwige wisselt. James blijkt gelukkig een survivor en is met het recente ’Have Faith’ weer helemaal terug van nooit weggeweest. Dat wordt vrijdagavond op één van de vrij zeldzame clubconcerten ‘in de buurt’, even naar Delft cruisen, duidelijk. Stars & Bars blijkt een bescheiden cafeetje aan de Buitenwatersloot te zijn waar de klanten zich vooral met dartssport onledig houden. Aan de muur enkele gesigneerde affiches (Dale Watson, een Johnny Cash Tribute), die naar muzikale activiteiten refereren. Die spelen zich in een van een immense biljartzaal afgescheiden ruimte achteraan af. Tussen het publiek dat binnendruppelt opvallend veel, oudere muziekliefhebbers van Indische origine, die zich rond het kleine podium nestelen. Het is even wachten maar dat verloopt bijzonder aangenaam op de tonen van zorgvuldig geselecteerde muziekjes door de dj van dienst.
Enkele weken geleden klom Intveld rechtstreeks vanuit de tourbus op het festivalpodium van Sjock. Nu is er wat meer tijd voor enige voorbereiding en de in een fraai versierd zwart pak gehesen oogt duidelijk meer ontspannen dan tijdens de vorige passage en start zijn set op met een energiek opwarmertje zodat gitarist Storm Rhode de Telecaster alvast warm stookt. Rhode’s gitaar is overigens versiert met twee handtekeningen van Albert Lee en profileert zich evenals zijn idool als een begenadigd fingerpicker waarbij Intveld het ritme aangeeft met zijn akoestische Gibson.’Perfect World’, zingt de ietwat timide ogende entertainer. Een bijzonder accurate omschrijving voor de in twee luiken opgesplitste set. Het wordt een bijzonder afwisselende avond. Gemakshalve wordt de muziek van Intveld onder de rubriek country ingedeeld maar de man biedt zoveel meer. Zijn enigszins coole attitude wordt ruimschoots gecompenseerd door een charismatische uitstraling, volgens sommige vrouwen oogt de man als een kruising tussen de jonge James Dean en Elvis. In ieder geval lijkt het of we enkele decennia terug gekatapulteerd werden naar een tijdperk waarin jonge, frisse muziekstijlen als hill- en rockabilly, honky tonk naadloos met smartelijke country versmolten. Intveld heeft niet alleen die disciplines in de vingers, hij brengt ze bovendien bijzonder geloofwaardig over en weet zich ondersteund door een ritmesectie die vakmanschap nog als deugd erkent. ‘Let’s get started’ vormt de aanzet van een heuglijk halfuurtje waarin werk van recentere datum zoals ‘Motel Time’ haasje over springt met ouder werk. In het gezapig voortkabbelend ‘Love calls’ horen we echo’s van Elvis’ ‘Suspicion’ en ‘All the way from Memphis’ drijft bij momenten op een bijna identieke ritmiek als ‘Brown eyed girl’ van Van Morrison. ‘Samantha’ is sterk schatplichtig aan de romantische dramatiek die we terugvinden bij Roy Orbison en wordt met een finesse en gedrevenheid uitgevoerd de Big O waardig. Ter afronding krijgen we nog fraaie uitvoeringen van Chuck Berry ‘Promised land’ en ‘Honky Tonk Man’ van Johnny Horton nadat de wel erg fraaie cousin Peggy even op het podium geroepen wordt naar aanleiding van haar verjaardag. Ook tijdens de pauze toont James zich bijzonder genereus en hartelijk voor zijn fans. Zowat iedereen gaat gretig met Intveld op de foto en tast gewillig in de geldbuidel voor een gesigneerde cd. Het wordt laat, bijzonder laat, maar dat merken we pas als deel twee van het concert afgelopen is. Van de meesterlijke tearjerker ‘You say goodnight, I’ll say goodbye’ over een heerlijk twangend ‘Stringin’ me on’ tot het absolute prijsbeest, het van Joe Liggins geleende ‘One Sweet Letter’ verloopt het crescendo naar een spetterende finale met een knappe interpretatie van Johnny Cash’s ‘Folsom Prison Blues’ en een verzengend ‘Polk Salad Annie’ in kingsize formaat. Uiteraard volgen er nog enkele toegiften. Noblesse oblige, Intveld’s, ook zonder pedalsteel bijzonder stijlvolle, ‘Your lovin’ zit daarbij gebeiteld tussen ‘Blue Moon Of Kentucky’ en ’Six Days On The Road’. Sommige mensen hebben inderdaad alles mee...
Met dank aan Koos Bommele voor de foto’s.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Auteur: Cis Van Looy I Foto's: Koos Bommele ©
Published: 25-07-2009 I 20:00
