Joe Bonamassa
|
||
 |
De in 1977 in Utica, New York geboren Joe Bonamassa wordt steeds meer beschouwd als één van de beste gitaristen van zijn generatie. In 2007 en 2008 werd Joe zelfs door het Amerikaanse vakblad Guitar Player, verkozen tot “Beste Bluesgitarist“. Met ‘So It’s Like That’ uit 2002 en ‘You and Me’ uit 2006 belandde Joe terecht op de eerste plek in de “Billboard Blues Chards”. Joe was pas vier toen hij al een grote bewondering had voor Stevie Ray Vaughan. Op zijn 10e begon hij reeds professioneel op te treden en hij was pas 12 toen hij het voorprogramma van BB King verzorgde. Twee jaar later vormde Joe een eerste jeugdbandje Bloodline waar hij met Erin Davis (zoon van Miles) en Waylon Krieger (zoon van Robby Krieger, The Doors) een eerste opname had. Na negen soloalbums ontwikkelt Joe zich ook tot perfect singer-songwriter. In een uitverkochte AB pakt Joe zijn publiek genadeloos in; met charismatische blues-rock maakt hij hier een perfecte een muzikale verbinding met zijn fans. Net zoals op zijn laatste release ‘The Ballad Of John Henry’, waar hier een viertal songs uit gespeeld werden, klinkt de muziek krachtiger dan ooit. Opvallend toch hoeveel Noorderburen (wegens het zeer snel uitverkochte concert in Carré te Amsterdam) en Engelstalige fans waren opgedaagd in Brussel. Joe Bonamassa is duidelijk in, niet alleen qua muziekstijl, maar hij lijkt ook nog modebewust te zijn. Gehuld in zwart maatpak met een paars hemd dito zakdoekje, macho donkere zonnebril en paarse Converse schoenen begon hij zijn show stipt om 20u30. Met de fantastische titeltrack, Ballad Of John Henry, van zijn laatste album was de toon meteen gezet, om te vervolgen met ‘Last Kiss‘. De gensters sprongen zo van Joe’s gitaar. Uitgesponnen maar ingetogen houdt hij moeiteloos de aandacht van het publiek. Met een strakke bezetting van Rick Melick op keyboards en Hammondorgel, Carmine Rojas met de baslijnen en Bogie Bowles achter het drumstel, brengt Joe een sterk gevarieerde set, gaande van gevoelige ballades, die naadloos aansluiten op vette bluesriffs tot zeer heavy gitaarpartijen. ’So Many Roads’ en vooral ‘If Heartaches Where Nickels’ waren uitgesponnen slowblues songs, waarbij je een muis door de zaal kon horen lopen. ‘Sloe Gin’ was een zoveelste kippenvel moment, het nummer wordt zo mooi opgebouwd dat het geleidelijk uitgroeit tot een ware climax. Bij Bobby Blue Bland leende Joe voor de gelegenheid ‘Further On Up The Road’, en Joe dartelt het hier in een geweldige blues- en boogie rocker. Met een gematigd “Thanks” komt Bonamassa nauwelijks verder wat zijn bindteksten betreft. Op één dialoog na, over een passage die hij ervaarde in dezelfde concertzaal een drietal jaren terug, blijkt Bonamassa eerder een verlegen muzikant te zijn. Bij het akoestische, vingervlugge en solo gespeelde ‘Woke Up Dreaming’ kreeg Joe met zijn gitaarspel heel wat interactie uit het publiek, hij speelde hier gretig op in en de ‘olé’s’ raasden maar door. Bonamassa is waarschijnlijk een van de weinige hedendaagse muzikanten die in één song zoveel verschillende ritmes en melodieën steekt, dat het geheel fabuleus wordt. Mooie voorbeelden zijn vooral ’Happier Times’ en ’Had To Cry Today’. Na ‘Mountain Time’ en een dik uur en veertig minuten. serveerde Joe Bonamassa en band ons nog twee bisnummers. ‘Ball Peen Hammer’ uit het album ‘Sloe Gin’ en de waardig uitgesponnen afsluiter ‘Jus Got Paid’, werden zo een deel van het publiek. Joe Bonamassa is een ware gitaarsensatie, als hij het ingetogen en propertjes houdt, net zoals vanavond in de AB in Brussel. Een zoveelste hoogtepunt in de rijke muzikale traditie van deze concertzaal. Philip Verhaege + foto’s ©
Line-Up: Joe Bonamassa vocals, gitaar Carmine Rojas bas Rick Melick piano, Hammondorgel Bogie Bowles drums |
|
