|
DECEMBER 1969 Wat speelt er zich af in onze jukeboxhitparade van de laatste maand van het jaar. Elvis prijkt op de plaats waar hij thuishoort en heeft dat ellendige gejengel van The Archies van de top gewipt. Opgeruimd staat het netjes maar er zitten toch nog te veel ondingen in de muziekautomaten. ‘Teresa’ van Joe ’Make Me An Island’ Dolan bijvoorbeeld. Je begrijpt dat we bij titels als ‘Weisse Perlen’ (Johnny White) en ‘Palma de Mallorca’ van Marc Dex niet meteen in opperste extase geraken, om nog maart te zwijgen van Eddy Wally of ‘Mexicoooooooo’ van die zangeres waarvan ik de naam altijd vergeet. Ook onze Noorderburen doen hun duit in het zakje met ‘Cha La La, I Need You’. Die stroperige single van The Shuffles door zanger Albert West gekweeld, veroverde jong en oud en zou zo’n vijf miljoen keren van eigenaar wisselen. Ik geef ootmoedig toe dat singletje zelf ook gekocht te hebben voor ons moeder. De voorwaarde was wel dat ik meteen ‘Little Green Bag’ van George Baker Selection voor mezelf als kerstcadeautje liet inpakken. Een keuze die ik nog steeds niet betreur, het is ongetwijfeld het beste dat deze groep uit Nederland op vinyl zette. Niet echt moeilijk met latere draken als ‘Una Paloma Blanca’. ‘Little Green Bag’ werd ook een bescheiden hit in de V.S. en prijkte decennia later geheel terecht op de soundtrack van Quentin Tarantino’s ‘Reservoir Dogs’. De mooiste herinneringen uit dit lijstje wat mezelf betreft horen bij twee nummers die de drieminuten grens ver overschreden en zoals gebruikelijk was in de singleversie opgedeeld werden in part 1 en part 2. We hebben het hier over ‘Oh Well’ van de Britse bluesformatie Fleetwood Mac. Peter Green had al eerder het beperkte traditionele bluesidioom afgezworen en vertaald in een meer persoonlijke benadering. Het gracieuze ‘Man Of The World’ en het sierlijke, dromerige instrumentaaltje ‘Albatross’ vonden hun weg naar de hitparade. Op ‘Then Play On’, de eerste langspeler die niet op Blue Horizon werd uitgebracht werden nieuwe muzikale paden geëxploreerd. In ‘Oh Well’, een meeslepend epos vertelt de zanger een religieus geïnspireerd verhaal tegen een achtergrond van een snerpend gitarentapijt door Green en een piepjonge Danny Kirwan op percussie van Mick Fleetwood gebouwd. Op de flipzijde, die dubbel zoveel tijd in beslag neemt, gaat het volledig instrumentaal verder met een soort kamermuziek waarin wonderlijke akoestische gitaar en houtblazers overheersen. Een half jaar later schitterde de laatste single, het hallucinante ‘The Green Manalishi’ (With The Two-Prong Crown) in de hitlijsten maar Green keerde even voordien zijn groep en leven van rockidool de rug toe en zich trok zich voor lange tijd terug uit de muziekwereld. Die andere in twee delen opgesplitste single kwam uit Chicago van het gelijknamige combo dat zijn oorspronkelijke benaming The Chicago Transit Authority, naar het plaatselijke personenvervoersbedrijf CTA, noodgedwongen moest inkorten tot Chicago. Gelukkig werd de speelduur van ‘I’m A Man’ niet ingekort. Het was wel een merkwaardige versie van dit oude R&B nummer dat Steve Winwood twee jaar vroeger met The Spencer Davis Group introduceerde. Chicago zat met een prominente rol voor de blazerssectie een beetje in het muzikale straatje van labelgenoten Blood Sweat & Tears. Bij het agressieve ‘I’m A Man’ beperkte de driekoppige blazerssectie zich echter tot percussie waaraan het nummer zijn geweldige drive ontleent. Beurtelings zingen Terry Kath, bassist Peter Cetera en orgelman Robert Lamm een strofe in en ontvouwt een ontketende Kath zijn vervormde snarenspinsels. In het plaatselijke duivenmelkerscafé waar we dat nummer wel eens selecteerden op de jukebox was men er niet bepaald opgezet mee, vooral niet als we aansluitend ook part two selecteerden. Het blijft een opmerkelijk muziekje en uiterst geschikte om deze rubriek af te sluiten. Maar het laatste woord laten we aan Michel Delpech die met ‘Wight Is Wight’ het hippiedom en de grote festival uitwuifde. Niet meteen mijn favoriete flirt deze jolige fransoos maar wat kan je toevoegen aan de woorden “Wight is Whight, Dylan is Dylan, Wight is Wight, viva Donovan” ?… euh… hippie, hippie … pie. Het is de allerlaatste jukebox jive die in deze vorm gepresenteerd wordt, in de jaren zeventig werden de muziekautomaten verdrongen door de discobar en dat betekende ook het einde van de Rock Ola hitparade die de leidraad vormde voor deze rubriek. Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd en hoop voor jou hetzelfde. Hippie Cis 1 Suspicious Minds Elvis Presley 2 Sugar Sugar The Archies 3 Cha-La-La, I Need You The Shuffles 4 My Special Prayer Percy Sledge 5 Oh Well Fleetwood Mac 6 Come Together The Beatles 7 Teresa Joe Dolan 8 Pastorale Liesbeth List En Ramses Shaffy 9 Little Green Bag George Baker Selection 10 Weisse Perlen Johnny White 11 Palma De Malorca Marc Dex 12 Winter World Of Love Engelbert Humperdinck 13 Mexico Zangeres Zonder Naam 14 Tranen Drogen Wel Op Marva 15 Bloody Mary Tom En Dick 16 Wonderful World, Beautiful People Jimmy Cliff 17 Deep Water Grapefruit 18 Wight Is Wight Michel Delpech 19 I'm A Man Chicago Transit Authority 20 Dans Met Mij Die Laatste Tango Eddy Wally
|
