Misschien zal deze naam geen belletje doen rinkelen maar dat is ook niet zo verwonderlijk gezien het hier gaat om een coverband van enkele vrienden van me. Ik had hen al enkele keren beloofd om eens langs te komen maar helaas kwam het er nooit van.
Deze band bestaat uit Geert van Hoof (zang, mondharmonica), Dries Jordaens (bas), Pedro Erreygers (drums), Peter Van Reck (rhythm gitaar), Eddy Maes (keyboards, zang), en Bob Stynen (lead gitaar). No Names is ontstaan uit leden van o.m. The Navarones, Ed River Band en Analysis.
Het was nog even wachten totdat er wat ‘volk’ op het plein samengestroomd was en dan kon de show aanvangen. De set bestond uit twee delen en dat was ook wel nodig want een break kon iedereen wel gebruiken onder de nog steeds warme lucht van Brasschaat.
Dat deze kerels zich niet alleen houden aan het grote Engelstalige werk, daar zijn ze niet te beroerd voor want hun set bestond uit diverse soorten van muziek: rock, pop, chanson, zelfs wat blues en ook wat wij noemen kleinkust met een grote K.
De meesten denken nu meteen van “Aih, weer zo’n coverband waarvan er dertien in een dozijn zijn.”
Neen hoor, Geert en kompanen leggen steeds in hun songs de nodige emotie waar nodig en dat moet je wel kunnen bij covers. Oftewel speel je ze noot per noot helemaal na, of je maakt er iets totaal anders van, iets wat voor de festivalbezoekers dan moet overkomen als iets compleet nieuw, zoals Joe Cocker ooit met enkele covers (With A Little Help From My Friends en The Letter) deed. The No Names doen dat niet, ze spelen het ook niet helemaal noot voor noot juist na maar ze leggen er wel enige finesse in.
Dat konden we ondervinden met nummers als ‘Hard Times’ van The Scabs, Clapton’s ‘Wonderfull Tonight’ en zeker bij ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers.
Tijdens hun tweede act kwamen de jongens, en dit na enkele liters gerstenat dat rijkelijk vloeide, wat meer op dreef. De zon was zo goed als verdwenen maar de beklemmende warmte hield aan. Dus laat de tapkraan maar weer opengaan.
Ook hier weer enkele knappe covers en we blijven vooral ‘Knocking On Heaven’s Door’ (Dylan), ‘Mr. Bojangles (Jerry Jeff Walker), ‘Unchain My Heart’ (Joe Cocker), ‘Aline’ (Christophe), en ‘Keep On Rocking’ van Neil Young onthouden. Enkele andere covers lieten, wat mij betrof, geen goede indruk na en dan denk ik bv. aan Them’s ‘Gloria’.
Tijdens de tweede set moest frontman Geert het zo warm gekregen hebben dat hij zijn ‘paardenstaart’ uiteenhaalde en dat zorgde dan natuurlijk weer voor een extra dimensie bij zijn swingende bewegingen.
Al bij al geen slechte perfomantie voor een covergroep maar nogmaals dit zijn geen professionels maar muzikanten die nog steeds de muziek een wam hart toedragen.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Auteur: Alfons Maes I Foto's: Alfons Maes ©
Published: 17-08-2009 I 20:00
