PAUL’S COLLECTION: 5 JAAR OPNIEUW AAN DE SLAG
24 oktober 2009 • JH Josto Deurne
Voor velen onder ons, en dan bedoel ik die die de 50 reeds lang zijn gepasseerd, is hij geen onbekende en vreemd genoeg zat er in de club toch ook wat jeugdig publiek. Neen, geen Marc Bolan of Jim Morrison T-shirts te bespeuren maar ze kwamen misschien om écht leuke muziek te ontdekken. Hun motto moet geweest zijn: weg van dat House en Techno-gedoe en laat ons eens een avondje (h)eerlijke en aangename muziek ondergaan. Zij die er niet waren hebben toch wel wat gemist. De aanwezigen werden méér dan beloond voor hun tocht door het miezerige weer naar JH Josto te Deurne. Toen ik arriveerde zat de club al behoorlijk vol en een uurtje later kon je spreken van een full house. Om stipt half negen begonnen Paul en zijn collectie stevige muzikanten aan de arbeid.
De eerste set was een akoestische en we kregen een waaier van bekende hits waaronder zeer knappe versies van Love Affair’s ‘Everlasting Love’, Them’s ‘Baby, Please Don,’t Go’, zelfs Robert Palmer’s ‘Bad Case of Loving You’ werd hier goed onder handen genomen, Lovin Spoonful’s ‘Summer In The City’ kon wel wat beter en zelfs Nazareth's eentegelslijper ‘Love Hurts’ ontbrak niet op het appel. Maar het publiek wilde méér en dat ze kregen ze…
De tweede set moet ik openen met de beroemde woorden van Grace Slick (Jefferson Airplane), die ze losliet op een halfslapend publiek op Woodstock ’69, “And now it’s time for More Morning Maniac Music...”
Sommige instrumenten werden verruild. De accordeonist Roel kroop achter zijn keys en leadgitarist Serge had zijn akoestisch zessnareninstrument omgeruild voor een elektrische Fender en Gibson en dan weten de meeste onder ons dat het er gaat knallen.
Om eer te brengen aan één der grootste performers allertijden, Paul Rodgers, kregen we een opener van jewelste. ‘Can’t Get Enough Of Your Love’ van Bad Company vlamde uit de luidsprekers en we kregen hier dan ook een mooie kopie van de solopartij van de twee gitaristen destijds ingevuld door Mick Ralphs en Paul Rodgers zelf. Genoeg kregen we zeker niet want de band schudde achteraf nog enkele klassiekers uit hun mouw. Wat dacht je van knappe versies van Van Morrison’s ‘Have I Told You Lately’, een zeer sterke ‘Black Velvet’ van Alannah Myles, ‘Tin Soldier’ van The Small Faces, enz...
Zangeres Sabine kwam eigenlijk mijn inziens het beste tot uiting toen ze ‘River Deep Mountain High’ van Ike & Tina Turner mocht zingen en geloof me, ze deed dat met bravoure. Zelden heb ik zo’n sterke interpretatie van deze klassieker gehoord.
Een van de bands waar Paul kennelijk een voorliefde voor heeft is Deep Purple en op de tonen van ‘Child In Time’ werd een smetteloze medley ingezet waarin we ook nog flarden ‘Black Night’, ‘Strange Kind Of Woman’, ‘Smoke On The Water’ en ‘Hush’ herkenden.
Met zo’n muziek kan er niets meer stuk, en Paul had gelijk want wie durfde er nog te klagen over de muziek? Juist, misschien de buren maar dat zal ons worst wezen.
En om te eindigen ontstofte Paul een van de grote klassiekers van Spencer Davies Group, een nummer dat reeds door vele andere op vinyl werd geperst, ‘I’m A Man’. Tijd om de band aan te kondigen maar een versie zoals ik hier gehoord hebt... Echt fenomenaal alsof Winwood zelf achter de ivoren toetsen zat.
“We want more... we want more...” woorden die we gewend zijn na een concert met goede afloop maar hier had deze zin een ietwat diepere betekenis, en terecht en als toemaatje werd er werk van de grote Jimi Hendrix geserveerd.
Zo zie je maar dat de ouwe garde onder ons nog steeds niet uitgeblust is en voor verrassingen van formaat kan zorgen.
Voor verder optredens van Paul’s Collection, blijf regelmatig op onze site kijken.
Alfons Maes
Line up:
Paul Syniawski
Zang
Sabine Mathessen
Zang
Serge Sorber
Elektrisch, lead- en akoestische gitaar
Roel Spaenhoven
Keyboards, accordeon, vibrandonium
Roger Van de Velde
Drums
Gui Van Sprundel
Rhythm en lead gitaar
Marc Verhaegen
Bas
