Keys & Chords

Het Limburgse dorpje Peer is een begrip in de internationele blueswereld. Dit jaar viert het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival zijn 25^e verjaardag.  De ondertitel voor deze editie was ’25 Years of Kings and Legends’. De organisatie had dit jaar opvallend haar best gedaan om de grote namen te strikken. De grote kanonnen waren voor zaterdag en zondag. De openingsavond op vrijdag was bescheidener van opzet.

Om 19u mocht het Antwerpse Moonshine Reunion openen. Zij brengen een mix van country en rockabilly. Vaste gitarist Wan werd vakkundig vervangen door ex-Bluezilla Steff Peire. Op hun setlist stond werk van hun album ‘Sex, Trucks & Rock ’n’ Roll’ en in een countrykleedje gestoken covers zoals ‘Dirty Old Town’ en ‘The Last Time’. De charismatische Clark Kenis zorgt met zijn slappin’ contrabas voor de vettige rockabilly touch. Zij waren een degelijke opener, alleen jammer dat de grote massa nog aan het toestromen was. 19u is vroeg voor werkende mensen en bluesliefhebbers die een verre afstand moeten overbruggen om de jaarlijkse blueshoogmis te kunnen bijwonen.

Voor het Nederlandse Wolfpin was al heel wat meer volk aanwezig. Wolfpin is het nieuwe project van de Amsterdamse bluesgitarist Marcel Scherpenzeel. In februari van dit jaar verscheen hun debuut ‘Remember’. Nederland heeft een groot bluesrockscène en Marcel draait daar al jaren in mee. Zijn muziek klinkt stevig zoals zijn voorbeelden Stevie Ray en Jimi Hendrix, maar toch valt er heel wat blues te ontwaren in zijn bluesrock. Ook op de slide gitaar overtuigde hij in nummers zoals ‘Houndog Blues’. Het mooiste nummer in zijn set was de sleper ‘Angel Fallin' From The Sky’ waar Marcel veel emotie in zijn gitaarspel legde.

De minste act van vrijdag was zonder twijfel Dede Priest. Deze uit Dallas, Texas afkomstige zangeres vestigde zich in Nederland en probeert met een sterke Nederlandse band bluesharten te veroveren. Met Jody van Ooijen op drums en Roelof Klijn op bas heeft ze de ritmesectie van het vroegere The Strikes. Richard van Bergen is Nederlands beste rootsgitarist en pianist Govert van der Kolm heeft al diverse toppers begeleid. Waar het schoentje wrong was de stem van Dede. Ze wilde zoveel passie en soul in haar vocalen steken zodat ze schreeuwerig klonk. Haar gekeel haalde het niveau van de ganse groep naar beneden. Gelukkig kregen Jody en Richard zaterdag een herkansing met hun groep The Shiner Twins.

Afsluiter van de eerste avond was de Britse pianist Mike Sanchez. Eind jaren 80 tot begin jaren 90 was hij heel populair met zijn band The Big Town Playboys. Naast touren met Bill Wyman’s Rhythm Kings richt hij zich vooral op zijn eigen solocarrière. Vanavond werd hij begeleid door onze eigen Seatsniffers, aangevuld met Marc Thijs. Zowel visueel als muzikaal is Mike een straffe artiest. Hij is een entertainer pur sang die de mosterd haalt bij rock ’n’ rollpioniers zoals Little Richard en Jerry Lee Lewis. Zijn set bestond uit vergeten rock ’n’ rollpareltjes en een medley van Slim Harpo. Ook een Howlin’ Wolfimitatie tijdens ‘How Many More Years’ stond zoals bij zijn meeste optredens op het programma. Geen kwaad woord over de adequate begeleiding van de Sniffers, maar met zijn eigen band bewees Mike op Duvelblues 2008 nog dat tikkeltje extra te kunnen. Toch slaagde Mike in zijn opzet om een feestje te bouwen.

Op zaterdag werd het startschot gegeven door Dave Arcari. Dat deze Schot een hemd van The Ramones droeg was geen toeval. Zijn sound bevat invloeden uit de punk, trashcountry en rockabilly en wordt overgoten met pre-war slideblues. Op dit middagstijdstip zal hij nog nuchter geweest zijn, maar hij deed uiterlijk denken aan Shane MacGowan. Hij had een enorme drive om in zijn eentje het publiek te veroveren, maar muzikaal was het mager wat hij presteerde. Vocaal klonkt hij schor en gitaartechnisch speelde hij nogal rommelig. Ondanks zijn beperkingen als muzikant heeft hij een eigen geluid gevonden waar er een publiek voor is.

Na unaniem lovende recensies over hun beide albums mocht de Nederlandse The Shiner Twins niet ontbreken op deze affiche. De vocalen bij deze band worden afwisselend verzorgd door de veteranen Jack Hustinx en Richard van Bergen. Recentelijk vergezelde Jody ‘The Hitter’ van Ooijen deze band en was het BRBF zijn officiële vuurdoop met deze band. Net als tijdens hun optreden op het Moulin bluesfestival kregen zij versterking van toppianist Roel Spanjer. De heren weten een relaxte sfeer te creëren op het podium. De setlist bestond uit nummers uit hun twee meesterwerken ‘All In Store’ en ‘Southern Belles’. Jack zingt eerder de gevoelige nummers en bracht aangrijpende versies van ‘Waiting For A Train’ en ‘Somebody Waiting’. Richard zingt meestal de uptempo nummers zoals ‘Chance For Romance’, ‘Lay Down’ en ‘Every Little Once In A While’. Dit was prachtige rootsmuziek die gesmaakt werd door toehoorders die meer willen dan de traditionele blues.

Ook de nieuwste hype uit Engeland mocht niet ontbreken in Peer. Hokie Joint bestaat amper 2 jaar en wordt nu al gevraagd op de grootste bluesfestivals van Europa. Opvallendste figuur binnen deze band is zanger Jojo Burgess. Met zijn looks (inclusief eyeliner) en zware stem lijkt hij afkomstig uit het gothic-genre. De band pikte gretig uit hun enige album ‘The Way It Goes... Sometimes’. Niet elk nummer kwam overtuigend over, maar met ‘Chocolate Cake’, slowblues ‘The Crying Song’ en het bezwerende ‘The Way It Goes...Sometimes’ hebben ze klassiekers in wording. Niet iedereen smaakt hun vernieuwende blues, maar deze frisse bries van over de Noordzee is welkom in ons blueswereldje.

De eerste levende legende op de affiche was Rod Piazza. Ook in 1986 en 1994 stond hij met zijn Mighty Flyers op dit festival. Hij kwam vanavond zijn 25^s album ‘Soul Monster’ voorstellen. Vaste gitarist Henry Carvajal moest verstek geven wegens gezondheidsredenen. De komende zomerperiode wordt hij vervangen door ex-Fabulous Thunderbirds gitarist Kirk ‘Eli’ Fletcher. De set bestond uit bekende nummers zoals ‘Key To The Highway’, ‘Can’t Stand To See You Go’ en ‘Queen Bee’, allen terug te vinden op zijn nieuwste album. De origineelste stukken die hij bracht waren het op chromatische harmonica gespeelde instrumental ‘Sunbird’ en het prachtige slowblues ‘Black Night’ waar ook Kirk op gitaar schitterde. Kirk schikte zich opvallend in zijn rol als begeleider. Steeds hield hij oogcontact met zijn nieuwe broodheer en mocht hij sporadisch uithalen op gitaar. De ruimte die overbleef om te soleren ging grotendeels naar Rod’s echgenote Honey op piano. Zoals steeds gunt Rod zijn vrouwtje een solonummer waarin ze een heerlijke boogie woogie uit haar piano ramde. Rod Piazza & The Mighty Flyer waren weinig verrassend, maar het vakmanschap druipte er vanaf.

Na het afzeggen van Eli 'Paperboy' Reed wegens studio-opnames werd Lisa Haley & The Zydekats overgevlogen. Zij wordt de koningin van de hedendaagse cajun en zydeco genoemd. Wij kozen om onze innerlijke mens te versterken, maar wie zin had in een feestje kon bij haar terecht. Over de 20 minuten die wij zagen kunnen we enkel zeggen dat Lisa er alles aandeed om het publiek te bekoren. Haar muziek is niet geschikt voor ieders bek, maar een zydecofeestje moet kunnen in Peer.

Iemand die al jaren geleden op de affiche had moeten staan is de best verkopende bluesrockgitarist Joe Bonamassa. In onze buurlanden vult hij al jaren uitverkochte zalen en speelt hij op de grootste festivals. Ook op het Moulin Bluesfestival van dit jaar was Joe de headliner op vrijdag. Toen trad hij op met uitgebreide bezetting bestaande uit 2 drummers, een blazersectie en backingszangeressen. De performance in Ospel diende toen als generale repetitie voor het concert in de legendarische Royal Albert Hall waar ook een DVD van werd opgenomen.

In Peer was buiten de standaardbezetting van gitaar, bas en drum nog een keyboardspeler aanwezig. Weinig jonge bluesartiesten zoals hij, zijn op een relatief korte periode tot de absolute top van de blueswereld uitgegroeid. Helaas steken ook de eerste kapsones de kop op. Presentratrice Kathleen Vandenhoudt mocht hem niet aankondigen en ook het achtergrondbord met zijn naam mocht niet opgehangen worden. Iedereen werd verondersteld Joe te kennen. Ondanks dat het publiek uit zijn hand at, kon er geen bis vanaf en stuurde hij zijn kat naar de signeersessie. Men zou haast vergeten dat deze gitaarvirtuoos van harde bluesrocker naar een artiest met een ruimer repertoire uitgroeide waar ook tijd wordt gemaakt voor akoestisch intermezzo’s en prachtige slowblues zoals ‘So Many Roads’.

Afsluiter van zaterdagavond was Steve Winwood. Deze prille zestiger zat in legendarische groepen zoals The Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith. Vooral uit die periode van de jaren 60 speelde hij vele nummers. De bekendste nummers waren ‘Can't Find My Way Home’, ‘I’m A Man’, ‘Pearly Queen’ en ‘Higher Love’. Van het laatste studioalbum ‘Nine Lives’ passeerde ‘Fly’ en ‘Hungry Man’. De finale bestond uit de prijsbeesten ‘Dear Mr Fantasy’ en ‘Gimme Some Lovin’. Mede door de dominante percussie van Karl Vanden Bossche was de blueslink ver te zoeken. Vorige maand was Steve in Amerika op tournee met Eric Clapton. Die had voor de nodige dosis blues kunnen zorgen, maar ook het grootste bluesfestival heeft financiële limieten. 

Op zondag mocht de enige Belgische groep op deze editie aanvangen om 12u. Lightnin’ Guy & The Migthy Gators bestaan amper anderhalf jaar en toch staan ze al op dit festival. Hun frontman Guy Verlinde is voor vele bluesliefhebbers geen onbekende. Sommige zullen hem kennen als zanger/harpist bij de bands van Marino Noppe zoals Maxwell Street en Mo’Rice. Guy is de duidelijke leider die weet hoe hij zijn band moet dirigeren en het publiek moet bespelen. Ook de 16-jarige Arne Demets maakt indruk op gitaar. De 45 minuutjes die ze kregen werden benut om hun debuutalbum ‘Live From The Heart’ te promoten. Covers zoals ‘Goin dow’, ‘Ain’t No Sunshine’ werden afgewisseld met eigen werk zoals ‘Do That Boogie’ en ‘Bon Ton Roulet’. Ze waren een sterke opener en brachten de juiste sfeer in de tent.

De enigste zwarte bluesman op het programma was Boo Boo Davis. Deze uit Drew, Mississippi afkomstige artiest werd begeleid door Jan Mittendorp op gitaar en John Gerritse op drums. Sedert 2000 komt Boo Boo 2 keer per jaar naar Europa om op te treden met Jan en zijn  band. Als eigenaar van een platenlabel heeft Jan al 5 albums met hem opgenomen. Boo Boo was het grootste gedeelte van zijn muzikale carrière drummer. Het zingen en vooral het harmonica spelen is nog relatief nieuw voor hem. Ondanks de solide en enthousiaste begeleiding van Jan en John konden zij niet de beperktheden van Boo Boo camoufleren. Zijn zware stem verveelt na een paar nummers en vooral het harmonicaspel is ondermaats. Ook de woorden die hij riep tussen de nummers waren onverstaanbaar door de slechte articulatie. Boo Boo is misschien 100% authentiek, maar muzikaal echter beperkt. Jan heeft verschillende artiesten in zijn stal en had beter Byther Smith meegebracht voor een potje onvervalste Chicagoblues, want die misten wij op dit festival.

De eerste legende voor zondag was Roger McGuinn. Hij had talloze hits met The Byrds en was ook de uitvinder van de gitaarsound die hij maakte met een 12 snarige Rickenbacker. Bij The Byrds werden de nummers meerstemmig gebracht en vandaag kwam hij ze solo vertolken. Om het podium te vullen werden achter hem vier banale struiken geplaatst. De 67-jarige Roger bracht, vrij van sterallures, prachtige nummers. Dit was muziek voor de folkliefhebbers van de jaren 60, begin jaren 70. Ook folkleken konden o.a. genieten van ‘Mr Tambourine Man’, ‘Turn Turn Turn’ en ‘Ballad of Easy Rider’. Roger  McGuinn was niet de act om de tent op zijn kop te zetten, maar wel de artiest om ons een les muziekgeschiedenis te geven.

De revelatie van deze editie was The Derek Trucks Band. Amper 30, en nu al is  Derek Trucks een grootmeester op slide. Op zijn 20^e werd hij lid van the Allman Brothers Band. Wat Derek en zijn band presteerde was van uitzonderlijk niveau. Technisch uitstekende muzikanten die ook als een team speelden. De nummers die ze brachten waren vaak lang, zonder dat ze vervelend werden. Wij hoorden prachtige versies van ‘Sweet Inspiration’, ‘Already Free’, ‘Key To The Highway’ (Big Bill Broonzy) en ‘Move On Up (Curtis Mayfield). Het meest verrassende nummer van het festival was hun meer dan 15 minuten lange interpretatie van John Coltrane’s ‘My Favorite Things’. Ook zanger Mike Mattison verdiende een pluim. Wat beschikt die man over een prachtige, doorleefde, soulvolle stem!

Als men virtuositeit kan combineren met muziek uit het hart dan ben je een uitstekende act. En dit was The Derek Trucks Band met brio.

Op deze feesteditie kon ook de peetvader van de Britse blues niet ontbreken. John Mayall is ondertussen al 76, maar bewees nog lang niet afgedaan te hebben. In vergelijking met zijn passage van vorig jaar in de AB heeft hij een volledige nieuwe band in dienst genomen. John heeft altijd al uitstekende gitaristen in zijn Bluesbreakers gehad. Denk maar aan Eric Clapton, Mick Fleedwood, Peter Green, Walter Trout en Coco Montoya. Zijn laatste nieuwe gitarist is Rocky Athas die Buddy Whittington vervangt. Rocky’s stijl is zeer rockachtig, terwijl Buddy meer de verfijnde Freddie King stijl benaderde. Het publiek reageerde enthousiast op de krachtige gitaarlicks van Rocky. Ook de grootmeester zelf was in uitstekende doen. Hij wist positieve vibes tussen de band en het publiek te creëren. De muzikale hoogvliegers waren slowblues ‘Have You Heard About My Baby’, ‘Room To Move’ waar John prachtig harmonica speelde en beatboxte en bisnummer ‘All Your Love’. In deze conditie had John gerust afsluiter mogen zijn.

Geliefd door muziekkenners, maar onbemind bij het grote publiek zijn Southside Johnny And The Asbury Jukes. Vanaf medio jaren 70 draait deze band uit New Jersey al mee in de muziekbusiness. Hij is een streek- en generatiegenoot van Bruce Springsteen. Zanger John Lyon koos echter om zijn rock te doorspekken met een blazersectie in de Stax-traditie. Ook in John zijn stem zit een flinke dosis soul. Zij brachten veel nummers van The Boss, Little Steven en Townes Van Zandt. De sterkste nummers waren ‘I Played The Fool’, ‘Cadillac Jack’, ‘Love On The Wrong Side Of Town’ en ‘The Fever’. John forceerde zich als artiest door vaak naar de harmonica te grijpen en ook bluesnummers te spelen zoals ‘Help Me’ en (weeral) ‘Key To The Highway’. Hij had dit niet nodig, hij had beter stomende R&B blijven spelen met een flinke shot soul. Spijtig dat enkele nummers de mist ingingen door de slechte geluidsmix. Soms leek het zelfs een kakofonie. Het was zeker niet slecht, maar Southside Johnny heeft al ooit betere prestaties afgeleverd.

Een moeilijk verteerbare afsluiter was Jeff Beck. Hij behoort in het rijtje van de top 3 (samen met Eric Clapton en Jimmy Page) van de Britse gitaargoden uit de jaren 60. Er was duidelijk veel volk speciaal afgekomen om deze legende te zien. Het was al van 1971 geleden dat hij in België nog te zien was. Voor mensen die heimwee hebben naar de Jeff Beck uit de jaren 60 en 70 was dit optreden een ontgoocheling. Kenners die vertrouwd zijn met zijn recente albums weten dat Jeff muzikaal een zeer moeilijke weg heeft uitgekozen. Hij bracht lange, instrumentale stukken die weinig met blues te maken hadden. Gemakshalve kunnen we het jazz fusion noemen. Dit was academische muziek, maar het geheel werd zelfs vervelend. Voor velen was Jeff Beck een afsluiter in mineur.

Speciaal voor deze editie was er nog een vierde dag voorzien. Met John Fogerty hadden ze een artiest die garant staat voor een opkomst van minstens een Sportpaleis. Opvallend was dat er een heel ander publiek was dan het voorbije weekend. De opwarming gebeurde door James Hunter. Hoe hard James ook zijn best deed met zijn Sam Cooke-achtige vocalen, de response van het publiek bleef lauw. Ze kwamen duidelijk voor John Fogerty. Om 20u30, een half uur vertraging, verscheen John met zijn band op het podium. De 64-jarige John bruisde van vitaliteit en was nog goed bij stem. Zoals te verwachten werd het een CCR jukeboxset. Sommige nummers zoals ‘Lookin’ Out My Back Door’, ‘Big Train From Memphis’ en ‘Blue Ridge Mountainblues’ klonken door de viool als pure country. Maar John kon ook stevig rocken op gitaar tijdens nummers zoals ‘Working On A Building’ en ‘Keep On Chooglin’. Het enigste rustpunt dat John zich zelf gunde was toen hij na een 11 tal nummers op een krukje ging zitten om ‘Joy Of My Life’, een ode aan zijn vrouw, te zingen. Tijdens de rest van de speeltijd rende John gedurende 1uur en 50 minuten naar alle kanten van het podium. De appreciatie van het publiek  was het grootst op de klassiekers zoals ‘Bad Moon Rising’, ‘Midnight Special’, ‘Have You Ever Seen The Rain’, ‘Born On The Bayou’ en ‘Proud Mary’.

Hij was de ideale afsluiter van deze feesteditie.

De organisatie en al hun talloze medewerkers mogen trots zijn op hun jubileumeditie. Dit jaar was het de hoogste opkomst sinds vele jaren. Waarschijnlijk was dit te wijten aan het sterke programma waar veel (traditionele) blues en bekende namen op stonden en geen concurrentie van het nabijgelegen Bospop dat dit jaar een week eerder viel. Over de headliners zullen de meningen altijd verschillen, dat is eigen aan het BRBF. Maar het BRBF blijft het belangrijkste festival om al maanden op voorhand naar uit te kijken en dat nieuwe bands op de (blues)kaart zet zoals The Derek Trucks Band en Hokie Joint.

Onze dank aan al die mensen die zich jaren inzetten om het BRBF tot het belangrijkste bluestreffen van het jaar te maken. Mogen ze nog jaren de moed hebben om verder te doen.