Rhythm & Blues Festival Antwerpen
Het muzikale menu lag in de lijn van voorgaande edities. Een meer dan stevige portie bluesrock waarin snarengeweld en decibels overheersen.
The Brew is zo’n typisch formatie die bij overvloedig snarengeweld zweert. Terwijl vader en zoon Smith, respectievelijk de baskoorden en de drumvellen activeren, eist de piepjonge gitarist Jason Barwick de aandacht op met zijn snarenescapades. Originaliteit is niet echt besteed aan dit Britse trio. Hendrix, The Who en Led Zeppelin blijken de inspiratiebronnen die een soort gejaagde bluesrock uit de jaren zeventig aanstuurt. In navolging van Jimmy Page mishandelt Barwick de snaren van zijn elektrische gitaar en de drummer vindt in de korte festivalset toch de tijd om zijn obligate drumsolo af te leveren.
Ook bij het trio van Simon McBride is stevig drumgeroffel niet uit de lucht. De Ierse gitarist zet de traditie verder van Rory Gallagher en Gary Moore maar vooral de meer gestroomlijnde soli van Gary Moore klinken door in zijn snaarverrichtingen, maar worden helaas wel eens te lang uitgemolken. Het krachtige rauwe stemgeluid van McBride past als gegoten bij de knoestige bluesrock en oogst enig applaus. Het is niet echt mijn ding maar ik betrap me er toch op dat mijn linkervoet spontaan beweegt op de tonen van de gedreven ritmiek van ‘You Got A Problem’ en het wel erg toepasselijke ‘Down By The River’ klinkt ook niet onaardig.
Het is ondertussen etenstijd geworden. Ik geniet op een bank van een bakje friet en een adembenemend zicht op de Schelde en de rechteroever met de tonen vanMatt Schofield op de achtergrond. Virtuoos samenspel van orgel en gitaar maar de hitsige funk blijkt iets te nerveus voor een goede spijsvertering. Het is niet de eerste keer dat Ian Siegal door de Kid wordt uitgenodigd. De onafscheidelijke fles whisky die de man tijdens zijn vorige passages binnen handbereik hield is ondertussen omgeruild voor een wat milder geestrijk vocht. Wellicht geen slecht idee voor iemand die met een gebroken voet het podium opstrompelt. Siegal werkt zijn set zittend af en wisselt eigen werk, waaronder een knappe nieuwe song af met een potige Bo Diddley-medley. De grafstem en het gehuil in ‘Dirt Road / Call Me The Wolf’ klinken nog steeds even beklemmend. In een fraai akoestisch folkluikje dat Siegal aan zijn overtuigende set breidt, horen we “I’m all strung out on heroin on the outskirts of town”uit het van Warren Zevon geleende ‘Carmelita’. Hopelijk moeten we dat niet al te letterlijk nemen voor Siegal.
The Seatsniffers behoeven geen introductie meer. We hebben de Antwerpse vetkuiven al talloze keren aan het werk gezien en het blijft telkens een belevenis, zo ook op deze thuismatch. De uiterst coole attitude van gitarist Walter Broes contrasteert fel met de sensationele, uitbundige flair waarmee Piet De Houwer zich aan de drumketels manifesteert. Het vertrouwde repertoire passeert in ijltempo en op de gerobotiseerde ritmiek van ‘U.F.O’ en ‘Bangkok’ is het moeilijk stilzitten. Het zijn niet alleen de fuifnummers die uit de bol gaan op de tonen van ‘Assembly Line’ en de recente bewerking van Dallas Fraziers ‘She’s A Yum Yum’. Sniffer Roel Jacobs krijgt het gezelschap van een tweede saxspeler en een forse man met gitzwarte vetkuif neemt plaats achter de vleugelpiano. Als een bezetene raast Mike Sanchez over het ivoor. Crowdpleasers ‘Kiddio’, ‘Red Hot Mama’ ‘Heeby-Jeebies worden er in snelvaart tempo op onstuimige boogietonen doorgejaagd. Na enkele nummers is het stijlvolle grijze pak van de voormalige Big Town Playboy doorweekt van het zweet. Ondertussen is de duisternis ingevallen. De feeëriek verlichte contouren van de skyline van ’’t Stad’ vormen het ideale decor voor een dosis authentieke Chicagoblues. Enkele legendarische muzikanten uit the Windy City maken hun opwachting. Na een fraaie inleiding van Johnny Iguana op piano kondigt Matthew Skoller Billy Boy Arnold aan. De harpgigant rondt zijn luikje af met ‘I Wish You Would’, een nummer dat uit het magische jaar 1955 stamt en na ruim vier decennia nagenoeg niets aan spankracht inboet. Die andere harmonicaman Billy Branch presteert niet onverdienstelijk maar vooral John Primer, die al vaker passeerde in de Vlaamse clubs eert de erfenis met pregnant gitaarspel in stomende Chicagoblues. Zo krijgt de eerste editie van de Antwerpse Rhythm ‘n’ Blues Festival op de Boeienweide toch een mooie apotheose met het laatste concert van de tournee van deze levende legendes en beleefden ook meer puristisch ingestelde bluesliefhebbers een mooie avond. Volgend jaar afspraak op dezelfde locatie?
The Brew
Jason Barwick: zang, gitaar
Tim Smith: bas, zang
Kurtis Smith: drums
Simon McBride & Band
Simon McBride: zang, gitaar
Gareth Hughes: bas
Paul Hamilton: drums
Matt Schofield Band
Matt Schofield: gitaar, zang
Jonny Henderson: Hammondorgel
Jeff Walker: bas
Alain Baudry: drums
Big Pete: harmonica
Ian Siegal Band
Ian Siegal: zang gitaar
Jonny Henderson: Hammondorgel
Andy Graham: basgitaar
drums: Nikolaj Bjerre
Big Pete: harmonica
The Seatsniffers & Mike Sanchez
Walter Broes: zang, gitaar
Piet De Houwer: drums, zang
Bop De Houwer: bas
Roel Jacobs: sax, gitaar
Vincent Brys: sax
Mike Sanchez: zang, piano
Chicago Blues: A Living History
Billy Boy Arnold: zang, harmonica
Billy Branch: zang, harmonica
John Primer: zang, gitaar
Lurrie Bell: gitaar, zang
Matthew Skoller: harmonica
Bill Flynn: gitaar
Felton Crews: bas
Kenny Smith: drums
